از این به بعد توی وبلاگ جدیدم می نویسم .

اینهم آدرس وبلاگ جدیده من :

www.amirmahmoudi.ir

لطفا پس از ورود به سایت بالا : 

 برای ورود به " وبلاگ " روی  Weblog

و براي مشاهده نمونه طراحی ها روی Website

کلیک کنید

آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست
وانکه بیرون کند از جان و دلم دست , کجاست
وانکه سوگند خورم جز به سر او نخورم
وانکه سوگند من و توبه ام اشکست کجاست
وانکه جانها به سحر نعره زنانند از او
وانکه ما را غمش از جای ببردست کجاست
....
پرده ی روشن دل بست و خیالات نمود
وانکه در پرده چنین پرده ی دل بست کجاست
عقل تا مست نشد چون و چرا پست نشد
وانکه او مست شد از چون و چرا رست کجاست      ( مولوی )

دست ابرها گره خورده در میان یکدیگر و بارش نرم باران ...
و امروز باران می بارید , قطره های بلورین و شیشه ایش همچون شبنم لطیفی را می مانست که بر سطح صیقلی شیشه می نشست و آرام به پایین می لغزید , من از پشت پنجره , چراغ زرد خیابان را می نگریستم که وضوح زیبای باران را رنگین کرده بود .
امروز باران می بارید و خوان نعمتش گسترده و ما در میهمانی اهورائی و پاک و قدیسش به تماشای آرامش نشسته بودیم .
امروز باران می بارید و صدای طنین انداز قطره ها که به زمین می نشستند موجی از شکست سکوت را در لا به لای صدای گنگ ماشینهای زمان می پراکند . می توانستی در میان سیل زلال و آرام قطره ها غرق شوی و مستی " بودن "  در این " بودن " را احساس کنی . مستی ناب و پاکی که در " شراب قرمز کابرنو " یا " جام بلورین حافظ " هم آن را نمی توانستی بیابی .
و باران می بارید ... هوا سرشار از خوبیها , نفس ها مشتاق , دل ها آرام , نگاه ها رام , صدا ها خاموش , قلب ها تپنده و حرف ها پر از گفتنی ها ... گفتنی ها و شنیدنی هایی که هرگز بر بام های پست هیچ ذهن علیل و ناتوانی پای نمی توانستند گذاشت ....
و امروز باران می بارید .... 

می دانی بانگ باران را چگونه می توان معنی کرد ؟!

زپیچ و تاب فلک
کنار دهکده ای از نواحی برهوت
زلایه های درون زمانه افتادم
زمن مپرس که هستم
سوار بر اسب سفید گمان خویشتنم
گرفته سخت عنانم
زبیم آنکه مبادا
درون ظلمت تنهایی سرنگون گردم
صدای حنجره ام روی باد می لرزد
شکاف کوه به تکرار حرف می خندد             ( عبیدی )

زمانه را ملالی نیست که می گذرد , گذر لحظه ها را تاملی می باید که چطور آنها را می گذرانیم . مهم نیست کجای زمینیم , کجای راه هدف بودن مهم است . 
     

        ما کجائیم از این راه دراز                  ما چه هستیم از این چرخ بلنـد 
        کاین همه بهر فرار از هر سو             اوفتــادیم خود اینسان به کمنـد

... قدم در راه می بایست گذاشت و حرکت کرد و از راه باز نایستاد که توقف در هر لحظه شکستی است که توان جبران آن را نیز نیست . آری گذشتن را ملالی نیست , حرکت را می بایست درک کرد . اما گویی می بایست  از بند تعلق ها رها شد و پای از کمند بیهوده اندیشیدن و خواستن بیرون کشید و به راه ادامه داد که روزهای خوب در انتظار ماست و ما در انتظار آن !
و اگر گویند در این زمانه بی ملال بودن دشوار است , آنها را بگو :  " ای دوست " دمی که با همیم ملال گذشت زمانی نیست , با هم بودن را دریاب , چه جای غم که زمان می گذرد ... 

چنان به سرزمینهای بیگانه عشق می ورزم
که گویی خود موطنی ندارم
اندیشه هایم در سرزمینهای بیگانه
بر صخره ها آرمیده اند
بیگانه ای واژه های شگفتی را
بر صفحه ی نا هموار روحم نوشت
و من شبانه روز در اندیشه ی آنچه هستم
که هرگز اتفاق نیافتاده :
 سیرابی روح تشنه ام                      ( ادیت سودر گران )

کاش می توانستم بدانم که نمی توانم دانست و نمی دانستم که می توانم فهمید و نمی فهمیدم که می توانم بدانم ! می دانی که دانستن هایت تمام ندانستن هایی است که نداری و تمام داشتن هایت هر آنچه که می توانی داشت ؟!
می دانم که می دانی داشتن نداشتن ها سود است و نداشتن داشتن ها ضرر , که اگر داشتی و دانستی پیروزی و اگر نداستی و داشتی بازنده !
تو خود می دانی که فهمیدن همان درک کردن نیست که درک کردن از تمام احساس است و فهمیدن از تمام عقل . عقل احساس دارد اما احساس عقل ندارد !!
می دانی که می دانیم , احساس را درک می کنیم و عقل را احساس ؟!
کاش می توانستیم دانست که نمی توانیم نداشتن را نداشته باشیم !
می دانم که می دانی احساس , تنهایی نیست اما تنهایی احساس است .
تنهایی بی کسی نیست , بی کسی هم تنهایی نیست .
اغلب می دانیم که چرا داشتن هایی را داریم که نمی خواهیم داشت اما نمی فهمیم چرا !!؟؟ و گه گداری می دانیم چرا , اما نمی خواهیم که داشته باشیم تا ندانستن ها را دیگر ندانیم و گاهی تنها بودن و ماندن در میان با همه بودن داشتنی است که می دانیم و نمی فهمیم چرا !!؟؟

دل شکسته ما همچو آینه پاک است
بهای در نشود کم اگر چه در خاک است
نگر که نقش سپید و سیه رهت نزند
که این دو اسبه ایام سخت چالاک است
قصور عقل کجا و قیاس قامت عشق
تو هر قبا که بدوزی به قد ادراک است
...
صفای چشمه روشن نگاه دار ای دل
اگر چه از همه سو تند باد خاشاک است         (ه.ا. سایه )

روزگار هم هر طور که بخواهد می چرخد ...
گاه تو را تا اوج قله های خواستن بالا می برد و در میان هاله های خیال محتاج به آرامش دیرینی غرق می کند و گاه در میان میله های آهنین یک آرزو یا یک هدف محبوس می کند . گاه طنین صدایت را در میان استواری کوه ها به نمایش می گذارد و گاه در انتهای تاریک اقیانوسی آرام رهایت می کند . گاه می خواندت و گاه به باد فراموشی می سپاردت . گاه می بخشد و گاه می خندد و گاه می گیرد . گاهی به سرای مرموز خویش می خواندت و گاهی دست بدرود برایت تکان می دهد و گاهی برای هنرت بهایی می طلبد و گاهی برای دوست داشتنت . اما متین می گفت : " اینروزها خیاط هم هنرش را به بهای فروختن لباس عرضه می کند " . چه حقیقت تلخی ! و چه انتظاری است از روزگار  وقتی انسانهایی را شاهدیم که  برای تمام آنچه که نمی توان ارزشی گذاشت , بهایی قائل می شوند و دوست داشتن و دین و عشق و هنر و لحظه ها را می فروشند تا خوشبختی ظاهری را بخرند ...
... و چه انتظاری است از روزگار ... . 

 " اوشو " می گوید  :  

 * اگر دیگری را دوست می داری , اگر می خواهی یاریش کنی , کمک کن تا یگانه شود . نه نباید او را اشباع کنی . تلاش نکن با حضور خود  بگونه ایی او را کامل کنی . دیگری را کمک کن تا یگانه شود . چنان سیراب از وجود خود , که نیازی به حضور تو نباشد .

 * باید به روشنی درک کرد که تنها یک لحظه است که در دست توست و لحظه ی واقعی را بدست خواهی آورد . یا آن لحظه را زندگی می کنی یا بی آنکه آن را زندگی کنی می گذاری که از دست برود .

وقتی خبر 4 روز تعطیلی را شنیدیم شوق شیرینی در مخیله امان روئید و با محاسبات و صلاح و مشورت و جلسات متعدد , برنامه ایی صحیح و بی کم و کاست ترتیب دادیم تا از این تعطیلات " ناخواسته " استفاده ی بهینه ببریم , اما از انجا که ساعتها و روزها با برنامه های دقیق ما سر لج داشتند و حسودی می کردند , تمام این تعطیلات تنها به جبران کارهای عقب افتاده ی اداری امان اختصاص یافت و با برنامه ی " تفریحی تعطیلات " بدرود گفتیم !! و اما این تجربه , این مهم را به خاطرمان یاد اور شد که زین پس در برنامه های خود موارد غیر قابل پیش بینی و غیر مترقبه را هم از قلم نیندازیم و آنها را نیز در نظر بگیریم .

شعله هایم را در سراسر زمین خواهم افروخت

در باغهای شبانه

در کوه های آلپ , آنجا که هوا آمرزش است

در توندرا , آنجا که آسمان جنون است

آه شعله های من

بتابید بر چهره های ترسیده , بینوا , گنهکار

خدای مهربان دستش را به سوی شما دراز می کند

بدون زیبایی , انسان ثانیه ایی حتی نمی تواند زندگی کند      ( ادیت سودرگران )

پشت میز چوبی و خوش طرحی نگاه از اطراف باز گرفته بودم و به طرح شیارهای پیچ دار و مواج و موزون و متفاوت و خوش چرخ و لطیف و نرم سطح میز می نگریستم , گویی نقش خاطره ایی بود از گذشته ایی که سالهای مدیدی از من دور بود ... هر موجی , هر پیچشی , طرح کهنه ایی بود از دوردستهایی که " بود " . پیچ های ریز و درشت در میان دل یکدیگر تابیده بودند و باهم پیوندی داشتند که هارمونی ملموسی را القا می نمود .

با انگشت اشاره مسیر دایره های موج خورده را دنبال می کردم و آرام شیارهای عمیقی که بر سطح آن نمایان بود را لمس می کردم . کم کم حرکت انگشتانم به ضرب آهنگهای کوتاه و نرمی تبدیل شد , فنجان آبی روی میز نگاهم را به خود خواند و دستانم از حرکت ایستاد , اوه خدای من ! چه می بینم ؟ طرح تمام این پیچ پیچ های خوشفرم سطح میز در قلب فنجان , به روی ته مانده غلیظ و سیاه قهوه هم نقش بسته بود , اما در میان این مارپیچ ها نقش قاصدکی بود که سخت مرا می نگریست و من او را ... ! قاصدک زیبا بود و در مواج این طرح ها به طنازی و عشوه گری می چرخید و می رقصید . قاصدک ! اوه خدای من , این قاصدک مال من است ؟

" قاصدک , هان ؟ چه خبر آوردی ؟ "

صدای قهقهه مردی که پشت بار نشسته بود رشته افکارم را گسست , " زنی گره روسریش را سفت می کرد " , آنطرف تر کودکی بود که خرس سپیدش را در میان دستان کوچک و مخملینش می فشرد و چشم نازک کرده به رقص شعله شمع روی میز می نگریست . شاید زیبایی مرموز شراره آتش اینچنین خیره اش کرده بود و شاید برای او هم قاصدکی آمده بود ؟!